अंतर

खुणावले तू मला
म्हणालास मी तिथे,
पोहोचले जेव्हा तिथे
होतास तू थोडाच पुढे

पोहचीन कधी तिथे
या ध्येयाने निघाले
जरा पुढे जरा पुढे
अगदी पोहोचलेच तिथि

फक्त न पोहोचले केव्हा तिथे
नेहमी होतास तू जरा पुढेच
अंतर युगांचे कापले मी,
डोळ्यांपुढे होतास तू
जरा पुढे अगदी तिथे

-केतकी

काकाजी अन् अमेरिकेतला बाल्या

एक काकाजी मले म्हनाले, का बे बाल्या काउन?
देशाले सोडून गेला बे तू भगून.

तेथं राहून तू बोम्बलते हितं पैसा खातेत,
तुया अमेरिकेत लोकं तशीच का बे रायतेत?

महंगाई वाढली म्हनून बेट्या दुरुनच चिल्लावते,
रुपया बाजारात पडला तर तुहे दोडे चमकतेत.

कानून नाई म्हन्ते देशात, खरं सांगत असशीन,
तुया अमेरिकेतल्या रेप केशीश तू कवा गिनशील?

जवा पावं तवा म्हन्ते देश चाल्ला खड्ड्यात,
आमाला तेवढी नैतिकता अन् तुम्ही लोटा इलासात.

मीनी बी मंग म्हन्लं, काकाजी, खरं बोलता गा,
रिजर्वेश्न जमान्यात द्या एकादी जागा.

आत्तापातुर जात-धर्म आडवा येत व्हता निस्ता,
आता मराटी बोलतो म्हनून खातो खस्ता.

हितं बी नेते सपाटुन पैसा खातेत,
मायासारख्याच्या पोटावर पन पाय नाई येत.

आठवत असन तुमाले तं डालर बी पडला व्हता,
म्हनून लोकानी देश धा वर्ष मागे लोटला नव्हता.

लोक कमी अन् केशीश जास्त, काकाजी, तुमी बोलता खरं,
पन शिक्शेनंतर हितं हालत अशी का मानुस दिसते जिता पन असतं निस्तच मढं.

काकाजी, जवापर्यंत देशाशी इमान असनार तवापर्यंत बोंबलनार,
जवा का बोंबलनं खतम झालं तवा देशाचं लेकरू नाई म्हनवनार.

- केतकी

आयुष्य झालंय गोल गोल


आयुष्य झालंय गोल गोल
ना शेंडा ना बुडाखा
ना मायेचा कोपरा
शंकांचा नुसता कल्लोळ
आयुष्य झालंय गोल गोल...

आयुष्य झालंय गोल गोल
कशातही मिसळा

कशातुनही वगळा
असणे नसणे मातीमोल
आयुष्य झालंय गोल गोल...

आयुष्य झालंय गोल गोल
भडकलेला आतुर जाळ
तहानलेले गच्च आभाळ
विहीर अंधारी खोल खोल
आयुष्य झालंय गोल गोल...


एवढेच...

हृदयाला पीळ पाडणारे हात माझेच होते,
पिळवटलेले हळवे हृदयही माझेच होते.
चुकले कधी जरी आपलीच म्हणशील तरीही,
भयमुक्त उब कवेची, मना, मागणे एवढेच आहे.
तत्व, उम्बरठे, आदर्श या पलीकडे एक मीही आहे.
मनमुकत श्वास सुखाचा, मना, जगणे एवढेच आहे.

- केतकी

आठवणींचे जाळे

आठवणींचे विणले जाळे
मोहक तंतू निळे जांभळे
उन्हात नाजूक असे लाकाके
हरेक वेढा विश्व निराळे

स्पर्श सुखावह मऊ मखमली
लखलखणार्‍या त्या रेघांचा
वेध मना मग उगाच लागे
लकाकणार्‍या त्या वेढ्यांचा.

थरारली ती हिरकणी जाळी
डोळाभेट जेव्हा जहाली
भूतकाळाचा काळा कोळी
कणाकणाने पुढ्यात येई

विस्तारले कर मी माझे दोन्ही
विस्मयित मग झाला तोही
वेडावाकडा असे जरीही
आलिंगन मी दिले त्यासही.

द्रुष्टीआड जरी काल लपवला
तरी तोही माझा, तोही माझा.

- केतकी

गझल


गझल कशी लिहावी ती मला कळलीच नाही.
विनंत्यांना माझ्या ती कधी भुललीच नाही.

भराभरा जळाले सरण संसार वणव्यात
काही ओली लाकडे यात जळलीच नाही.

होता नव्हता पसारा मांडला तिच्यासाठी
प्राक्तने का दोघांची कधी जुळलीच नाही.

माझ्याच गुंत्यात आता अडकलो मी पुरता
आयुष्याची वीण मला कधी जमलीच नाही.

भुमिपुत्र

न बळ माझ्या अंगी न कुठला राजयोग,
या बळीराजाच्या नशीबी फक्त वनवासाचा भोग.

सोनेरी त्या हरीणाने पदोपदी मजलाही फसवले,
आक्रोश ऐकूनही माझा न कुणी लक्षमण सरसावले.

लदलदलेल्या अशोकवनात या कैकदा माझी इज्जत लुटली,
बरबटलेल्या लंकेत तेव्हा माझी चिता तेवढी पेटली.

न झाला संहार त्या राक्षसांचा, न केला कुणी त्यांचा निःपात,
आधी त्यांनी खाल्ला आजा, आज सरणावर गेला बाप.

अग्निपरिक्षेच्या दिव्यानंतरतरी गायले गेले सीतेचे स्तवन,
आम्हा भुमिपुत्रांच्या नशिबी आले नुसतेच आत्मदहन.

Follow by Email

 
Copyright (c) 2010 शब्दस्पंदन. Design by Wordpress Themes.

Themes Lovers, Download Blogger Templates And Blogger Templates.