संध्या

 रंगांवरती रंग बरसले

मनात धुमसे जणु ही बया

क्रोधित झाली संध्याराणी

क्षितिजाचीही बदले रया


लाटांमागुन आल्या लाटा 

किनार्यास आज मनवाया

उशीर झाला त्यांस यावया

बदलुन गेल्या दोन्ही काया


थंड उसासे मधेच टाके 

दुखावलेली सर्द हवा

हातातील वाळू सरसावे 

त्यावर फुंकर घालाया.


विशाल देखणे दृश्य ठेवले

तू मजपुढे का मी हरवाया?

कर्मकरंटे मीपण माझे 

नकार देई विसराया. 


-केतकी

कोण काय म्हणतं?


निराशावादी म्हणे खरा आशावादी असतो,
काहीतरी बदलेल म्हणुन बडबडत असतो.
ती बडबड बंद झाली तर काय समजावे?
त्याच्या आशा खर्या झाल्या की तो खरच निराश झाला?

गरीब माणुस म्हणे खरा श्रीमंत असतो,
जवळ काही नसतानाही खिस्यात हात घालतो.
त्याचा हात पुढे आला नाही तर काय समजावे?
तो पुरता कंगाल झाला की त्याचे खिस्याने त्याचा हात धरला?

मैत्री मधे म्हणे सारं न बोलताही कळत
दररोजच्या रगाड्यात न भेटताही प्रेम उरत
मित्र जेव्हा भेटतात आणि शब्दच निघत नाही
तेव्हा काय समजावे?
न बोलता संवाद झाला की बोलायला काहीच उरले नाही?

कोण काय म्हणेल म्हणुन मन घाबरत असत
पुढे काय होईल त्याला ठाऊक नसत
जगण्यातली ही अनामिक भिती निघुन गेली
तर काय समजावे?
सारी स्वप्नं पूर्ण झाली की स्वप्नच पडेनाशी झाली?

- केतकी

मोगर्‍याचा गंध

माझ्या रुमालामध्ये
उरला मोगर्याचा  गंध
त्याच्या सुवासाचा मला
लागला आगळाच छ्न्द

जणू सारे मर्मबन्ध
मोगर्याचा  हा सुगंध
जणू माझ्यातला मी
रित्या देहात हा बंद

रुमालातला हा गंध
कधी माझ्यातली शक्ती
कधी फाटले आकाश
उरे तुझीच रे भक्ती

-केतकी

फरकच पडत नाही फारसा

आजकाल मन खट्टु होत नाही फारसं.
मी झाले नाही मदर टेरेसा ,
पण फरकच पडत नाही फारसा.
आजकाल मन लट्टुही होत नाही फारसं
रंगुन जावं रंगात, राग जरा लटकासा.
पण फरकच पडत नाही फारसा.
शोधावे स्वत:ला की हरवावे स्वत:ला?
चालवावा हॅमलेटचा वारसा,
जाऊ दे, फरकच पडत नाही फारसा.
कुठे वणवा पेटला की भरून आले आभाळ?
उजेड काळवंडला आहे जरासा.
आजकाल त्यालाही फरकच पडत नाही फारसा.
- ketaki

तुझी मैत्री

कडकीत सापडलेले गांधी,
झोपताना मिळालेली परफ़ेक्ट उशी,
पारा उडालेला पण ठसठशीत रुप दाखवणारा आरसा,
चोरुन कुंपण ओलांडताना लागलेला खोचा,
पाऊस पडत नसतानाही सोबत घेतलेली छत्री,
म्हणजे तुझी मैत्री, तुझी मैत्री!

एक स्टोरी

प्रत्येकाची एक स्टोरी
बरेचदा जुनी कधीकधी नवीकोरी.
प्रत्येक स्टोरीत एक व्हिलन
कधी खरा कधी आपलेच आपण.
'माझाही दिवस येईल' म्हणत खर्यापुढे शरण,
कोणी व्हिलन नसताना आप्तांमधेच दिसतो रावण.
नशीब असेल तर भरतील जखमा पालीच्या शेपटी गत,
दहा डोकी चिपकतील धडाला हसतील पुन्हा गडगडत.

बहाणा

जातं फिरतंय रव रव रव
धान्य परत परत भरडुन निघतंय त्यातुन
नकोसा झालाय तो कर्कश भरडण्याचा आवाज
पण तेवढच एक चिन्ह उरलंय जिवंतपणाचं.

उन्हाने झाली आहे लाही लाही
पाखरांच्याही जिभा आत बाहेर होताहेत
नकोसं झालं आहे ते रापणं आणि करपणं
पण तेवढच एक लक्शण उरलंय उजेड असण्याचं.

पावसाचा अचानक बसलेला तडाखा
पुरात सापडला आहे बेसावध आसमंत
नकोसा झालाय हा पावसाचा कडेलोट
पण तेवढाच एक बहाणा राहिला आहे धाय मोकलुन रडण्याचा.

बॅक बेंचर

जरीही वाटत असु निकम्मे
आमुच्या वाचुन वर्ग रिकामे
हर एक दिन नवीन एढव्हेंचर
आम्ही आहोत बॅक बेंचर.
आमच्यामुळे वर्गास प्रसिद्धी
शिक्शा भोगुन आम्ही जिद्दी
शिक्शकांचे आम्ही चॅलेंजर
हरहुन्नरी बॅक बेंचर!
एक सांगितले दुसरे करणार
वाट अडवली तर टक्कर घेणार
कर असुनही नाही डर
निर्भिड निडर बॅक बेंचर!
म्हणे आम्हा फुकाच माज
नाही शिस्त नाही लाज
मस्ती खोड्या हेच हर प्रहर
मार खातो बॅक बेंचर.
नाही आम्ही एवढेही वाईट
मुक्त जगण्याची आमची फाईट
आली लहर की केला कहर
निर्बंध आम्ही बॅक बेंचर!

असंच


चाय की प्याली मे जो बवंडर उठा
उसे सैलाब समझ बैठे
जहा कड़वाहट निगलनी थी
वहा कश्ती डुबो बैठे...

खाली झोली देखके
कभी रोये थे हम
अब उसीके बोझ से
दम निकल रहा है...

आँखे मिंच जिन सिक्कोंको
पानीमे फेंका था हमने
कहा पता था
वही सपनोंका बहाना थे...

अंतर

खुणावले तू मला
म्हणालास मी तिथे,
पोहोचले जेव्हा तिथे
होतास तू थोडाच पुढे

पोहचेन  कधी तिथे
या ध्येयाने निघाले
जरा पुढे जरा पुढे
अगदी पोहोचलेच तिथे 

फक्त न पोहोचले केव्हा तिथे
नेहमी होतास तू जरा पुढेच
अंतर युगांचे कापले मी,
डोळ्यांपुढे होतास तू
जरा पुढे अगदी तिथे

-केतकी

काकाजी अन् अमेरिकेतला बाल्या

एक काकाजी मले म्हनाले, का बे बाल्या काउन?
देशाले सोडून गेला बे तू भगून.

तेथं राहून तू बोम्बलते हितं पैसा खातेत,
तुया अमेरिकेत लोकं तशीच का बे रायतेत?

महंगाई वाढली म्हनून बेट्या दुरुनच चिल्लावते,
रुपया बाजारात पडला तर तुहे दोडे चमकतेत.

कानून नाई म्हन्ते देशात, खरं सांगत असशीन,
तुया अमेरिकेतल्या रेप केशीश तू कवा गिनशील?

जवा पावं तवा म्हन्ते देश चाल्ला खड्ड्यात,
आमाला तेवढी नैतिकता अन् तुम्ही लोटा इलासात.

मीनी बी मंग म्हन्लं, काकाजी, खरं बोलता गा,
रिजर्वेश्न जमान्यात द्या एकादी जागा.

आत्तापातुर जात-धर्म आडवा येत व्हता निस्ता,
आता मराटी बोलतो म्हनून खातो खस्ता.

हितं बी नेते सपाटुन पैसा खातेत,
मायासारख्याच्या पोटावर पन पाय नाई येत.

आठवत असन तुमाले तं डालर बी पडला व्हता,
म्हनून लोकानी देश धा वर्ष मागे लोटला नव्हता.

लोक कमी अन् केशीश जास्त, काकाजी, तुमी बोलता खरं,
पन शिक्शेनंतर हितं हालत अशी का मानुस दिसते जिता पन असतं निस्तच मढं.

काकाजी, जवापर्यंत देशाशी इमान असनार तवापर्यंत बोंबलनार,
जवा का बोंबलनं खतम झालं तवा देशाचं लेकरू नाई म्हनवनार.

- केतकी

Follow by Email

 
Copyright (c) 2010 शब्दस्पंदन.